அதிகாரம் கிடைத்தவனெல்லாம் தலைவன் அல்ல. மக்களின் அடையாளத்தை மதிப்பதே உண்மையான தலைமைக்கான முதல் சோதனை.

-முர்ஷித்

தலைமை என்பது ஒரு கதிரை அல்ல.

அது ஒரு சமூகத்தின் நம்பிக்கையைச் சுமக்கும் பொறுப்பு.

ஆனால் அதிகாரம் கைக்கு வந்தவுடன் சில தலைவர்கள் முதலில் மறப்பது இதைத்தான்.

தங்களை உயர்த்திய மக்களின் வரலாற்றை மறந்துவிட்டு,

அவர்களின் பண்பாட்டை அரசியல் வசதிக்கேற்ப அளந்து,

அவர்களின் நம்பிக்கைகளை வாக்குகளின் எண்ணிக்கையாக மாற்றி,

அவர்களின் அடையாளங்களைத் தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் நினைவுகூரும் அரசியல்—

தலைமை அல்ல; அது அதிகாரத்தின் வணிகம்.

ஒரு சமூகத்தின் தலைவன் அந்த சமூகத்தின் பண்பாட்டு அடையாளங்களையும், நம்பிக்கைகளையும், மரபுகளையும் மதிக்கத் தவறினால், அவன் முதலில் இழப்பது மக்களின் நம்பிக்கையைத்தான்.

அதன்பிறகு உருவாகுவது வெறும் அரசியல் அதிருப்தி அல்ல;

அடையாளத்தின் மீதான அச்சம்.

அந்த அச்சம் ஆழமானால், சமூகம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கும்:

“எங்களை வழிநடத்துகிறாரா?

அல்லது எங்களைப் பயன்படுத்துகிறாரா?”

இதுதான் எந்தத் தலைமைக்கும் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய அரசியல் பரீட்சை.

ஒரு தேசத்தின் தலைமை இன்னும் பெரிய பொறுப்பு.

ஒரு நாட்டின் தலைவர் தனக்குப் பிடித்த சமூகத்தின் தலைவர் அல்ல.

தனக்கு வாக்களித்தவர்களின் தலைவர் மட்டும் அல்ல.

அவருக்கு வாக்களிக்காதவர்களுக்கும், அவரை விமர்சிப்பவர்களுக்கும், அவரிடமிருந்து வேறுபட்ட பண்பாட்டைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் அவர் தலைவர்தான்.

ஆகவே, ஒரு தேசத்தின் தலைமை என்பது பெரும்பான்மையின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது அல்ல;

சிறுபான்மையின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில்தான் அதன் நாகரிகம் வெளிப்படுகிறது.

பன்மைத்துவத்தைப் பாதுகாக்க முடியாத தலைமை, தேசிய ஒற்றுமையைப் பற்றி பேசுவதற்கு எந்த நெறிமுறை உரிமையும் கொண்டிருக்க முடியாது.

மக்களின் மொழியை மதிக்காமல் தேசிய ஒற்றுமையைப் பேசுவது முரண்பாடு.

மக்களின் மத உணர்வுகளை அவமதித்து நல்லாட்சியைப் பேசுவது முரண்பாடு.

பண்பாட்டு மரபுகளை புறக்கணித்து தேசிய அடையாளத்தைப் பேசுவது முரண்பாடு.

ஒரு சமூகத்தின் உரிமைகளை ஒதுக்கிவிட்டு வளர்ச்சியைப் பேசுவது இன்னொரு வகையான அரசியல் முரண்பாடு.

தேசம் என்பது வரைபடத்தில் வரையப்பட்ட எல்லைகளால் மட்டும் உருவாகவில்லை.

மக்களின் நினைவுகளாலும், மொழிகளாலும், பண்பாடுகளாலும், நம்பிக்கைகளாலும், கண்ணியத்தாலும் உருவாகிறது.

அந்த கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதே தலைமை.

இல்லையெனில் அதிகாரம் இருக்கலாம்.

அரசு இருக்கலாம்.

பதவி இருக்கலாம்.

பாதுகாப்புப் படைகள் இருக்கலாம்.

பெரும்பான்மை வாக்குகள் இருக்கலாம்.

ஆனால் மக்களின் இதயங்களில் தலைமை இருக்காது.

வரலாறு ஒரு விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்திருக்கிறது:

மக்களின் அடையாளத்தை நசுக்கி கட்டப்பட்ட ஒற்றுமை நீடிக்காது.

மக்களின் கண்ணியத்தை மதித்து கட்டப்பட்ட ஒற்றுமையே வரலாற்றைக் கடக்கும்.

எனவே, தலைமைக்கு முன் வைக்க வேண்டிய கேள்வி—

“நீங்கள் எத்தனை பேரை ஆளுகிறீர்கள்?” என்பதல்ல.

“உங்களின் ஆட்சியில் எத்தனை பேருக்கு தாங்கள் மதிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு இருக்கிறது?”

என்பதுதான்.

அதற்கான பதிலில்தான் ஒரு தலைவரின் அரசியல் வெற்றியும், ஒரு தேசத்தின் ஜனநாயகத் தரமும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

அதிகாரம் ஒரு பதவி.

தலைமை ஒரு பொறுப்பு.

வரலாறு—அதற்கான தீர்ப்பாயம்.

நிற்க,

இந்த புள்ளியிலிருந்து அண்மைக்காலமாக கல்முனையை மையப்படுத்திய இன முரண்பாட்டை புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன்.