மூத்த எழுத்தாளர்; மலையக மக்களின் அரசியல், சமூக, கலை, இலக்கிய வரலாற்றின் முக்கியமான ஆளுமை; இலங்கைத்தீவின் புலமைச் சொத்து; சாகித்திய ரத்னா மு. சிவலிங்கம் ஐயா அவர்களுடனான எனது நினைவுகள் எப்போதும் தனித்துவமானவை.
ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றி எழுதுவது என்பது அவரது நூல்களின் பட்டியலை அடுக்குவது மட்டுமல்ல. அவர் வாழ்ந்த காலத்தையும், அவர் எதிர்கொண்ட சமூகத்தையும், அவர் எழுப்பிய கேள்விகளையும், அவர் பதிவு செய்த கண்ணீரையும், அவர் விதைத்த நம்பிக்கைகளையும், அவர் விட்டுச் சென்ற சிந்தனைகளையும் மீண்டும் நினைவுகூர்வதாகும்.
அந்த வகையில் மு. சிவலிங்கம் ஐயா அவர்கள் ஒரு தனிமனிதர் அல்லர்.
அவர் மலையகத் தமிழர் சமூகத்தின் ஒரு நீண்ட வரலாற்றின் உயிருள்ள ஆவணம்.
மலையகப் பெருந்தோட்டச் சமூகத்தின் மண்ணிலிருந்து எழுந்த அவர், பத்திரிகையாளராகவும், எழுத்தாளராகவும், சமூக மற்றும் அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும், கலைஞராகவும், ஆய்வாளராகவும், மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் தனது வாழ்வை பல தளங்களில் விரித்தவர்.
அவரது பயணம் ஒரு தனிப்பட்ட எழுத்தாளரின் பயணம் அல்ல.
அது மலையக மக்களின் குரல் எவ்வாறு எழுத்தாகியது; அந்த எழுத்து எவ்வாறு அரசியல் கேள்வியாகியது; அந்த அரசியல் எவ்வாறு சமூக உரிமைக்கான போராட்டமாகியது என்பதன் நீண்ட வரலாறும்கூட.
மலைகளின் மண்ணிலிருந்து எழுந்த குரல்
மலையகத்தின் தேயிலைத் தோட்டங்கள் அவருக்கு வெறும் பசுமையான நிலப்பரப்புகளாக இருக்கவில்லை.
அந்த மலைகளின் ஒவ்வொரு தேயிலை இலையிலும் ஒரு தொழிலாளியின் வியர்வையை அவர் கண்டார்.
ஒவ்வொரு தொழிலாளர் குடியிருப்பிலும் ஒரு குடும்பத்தின் வரலாற்றைக் கண்டார்.
ஒவ்வொரு தலைமுறையின் வாழ்க்கையிலும் பிரஜாவுரிமை, அடையாளம், கல்வி, வாழ்வுரிமை, சமூக நீதி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற எண்ணற்ற கேள்விகளை வாசித்தார்.
அதனால்தான் அவரது எழுத்தில் மலையகம் ஒரு புவியியல் அல்ல; ஒரு மனிதப் பிரபஞ்சம்.
அங்கு உழைப்பின் வாசனையும் இருக்கிறது.
வறுமையின் வலியும் இருக்கிறது.
அடையாளத்திற்கான போராட்டமும் இருக்கிறது.
தலைமுறைகளைத் தாண்டி வரும் கனவுகளும் இருக்கின்றன.
அரசியல் புறக்கணிப்பின் காயங்களும் இருக்கின்றன.
அவற்றையெல்லாம் கடந்து வாழ வேண்டும் என்ற மனிதனின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.
கலைக்கும் இலக்கியத்திற்கும் இடையில் ஒரு பாலம்
மு. சிவலிங்கம் ஐயாவின் ஆளுமையை ஒரு துறைக்குள் அடைத்துவிட முடியாது.
நாடகம், திரைப்படம், கவிதை, சிறுகதை, நாவல், அரசியல் கட்டுரை, சமூக எழுத்து, நகைச்சுவை எழுத்து, மொழிபெயர்ப்பு, நாட்டுப்புறவியல், ஆவணப்படுத்தல் என அவரது படைப்புலகம் பல்வேறு தளங்களில் விரிந்துள்ளது.
அவரது இலக்கியத்தில் கலை என்பது அலங்காரம் அல்ல.
கலை என்பது மக்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கருவி.
இலக்கியம் என்பது வெறும் ரசனையின் வெளி அல்ல.
இலக்கியம் என்பது வரலாற்றைச் சாட்சியப்படுத்தும் ஒரு பொறுப்பு.
அதனால்தான் அவரது படைப்புகளை வாசிக்கும் போது ஒரு கதையை மட்டும் வாசிப்பதில்லை.
ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றை வாசிக்கிறோம்.
மலையகத்தின் குரலைப் பதிவுசெய்த எழுத்து
‘மலைகளின் மக்கள்’, ‘ஒரு விதை நெல்’, ‘ஒப்பாரி கோச்சி’, ‘வெந்து தணிந்தது காலம்’ போன்ற படைப்புகள் மலையக வாழ்வியலின் பல்வேறு முகங்களை இலக்கியப் பதிவுகளாக முன்னிறுத்துகின்றன.
‘பஞ்சம் பிழைக்க வந்த சீமை’ என்ற நாவலும், ‘உயிர்’ என்ற குறுநாவலும் அவரது படைப்புலகின் வேறுபட்ட பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
அதேபோல் ‘மலையகத் தமிழர் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்’ போன்ற ஆய்வு முயற்சிகள், ஒரு சமூகத்தின் வாய்மொழி மரபையும், பண்பாட்டு நினைவுகளையும், நாட்டுப்புறக் கலைச் செல்வங்களையும் எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்காகப் பதிவு செய்யும் பணியாக அமைந்துள்ளன.
‘தேயிலை தேசம்’ வழியாக கவிமணி சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின் Born to Labour படைப்பை தமிழுக்குக் கொண்டு வந்திருப்பது, அவரது மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் ஆவணப்படுத்தல் பணியின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இவை அனைத்தையும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, மு. சிவலிங்கம் ஐயாவின் எழுத்து என்பது தனிப்பட்ட படைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல;
ஒரு சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை எழுத்தில் பாதுகாக்கும் பண்பாட்டு முயற்சி.
எழுத்திலிருந்து சமூக அரசியல்வரை…
மு. சிவலிங்கம் ஐயாவின் அரசியல் என்பது வெறும் பதவி அல்லது அதிகாரத்திற்கான அரசியல் அல்ல.
அது மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து பிறந்த அரசியல்.
மலையகத் தமிழர்களின் பிரஜாவுரிமை, தேசிய அடையாளம், கல்வி, சமூக நீதி, தொழிலாளர் உரிமைகள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், வாழ்வுரிமை போன்ற கேள்விகளோடு பின்னிப் பிணைந்த அரசியல்.
அவர் எழுத்தாளராக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பற்றி எழுதினார்.
அவற்றை அரசியல் அரங்கிற்குக் கொண்டு சென்றார்.
சமூகக் குரல்களை ஒருங்கிணைக்க முயன்றார்.
அதனால் அவரது எழுத்தில் ஒரு இலக்கியவாதியின் உணர்வும், ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளரின் கவலையும், ஒரு அரசியல் சிந்தனையாளரின் பார்வையும் ஒரே நேரத்தில் இயங்குகின்றன.
அவரை ‘மலையக எழுத்தாளர்’ என்று மட்டும் வரையறுப்பது அவரது ஆளுமையின் பரப்பைக் குறைத்துவிடும்.
அவர்—
ஒரு எழுத்தாளர்.
ஒரு பத்திரிகையாளர்.
ஒரு கலைஞர்.
ஒரு சமூகச் சிந்தனையாளர்.
ஒரு அரசியல் செயற்பாட்டாளர்.
ஒரு ஆய்வாளர்.
ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர்.
ஒரு ஆவணப்படுத்தலாளர்.
மக்களின் உரிமைக்குரலை எழுத்தில் பதிவு செய்த போராளி.
ஆய்வும் ஆவணப்படுத்தலும்
ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு அரசியல் ஆவணங்களில் மட்டும் இருப்பதில்லை.
அது அதன் பாடல்களில் இருக்கிறது.
அதன் நாட்டுப்புறக் கதைகளில் இருக்கிறது.
அதன் துயரங்களில் இருக்கிறது.
அதன் கொண்டாட்டங்களில் இருக்கிறது.
அதன் தொழிலாளர் குடியிருப்புகளில் இருக்கிறது.
அதன் தலைமுறை நினைவுகளில் இருக்கிறது.
மு. சிவலிங்கம் ஐயா இந்த நுண்ணிய உண்மையை உணர்ந்திருந்தார்.
அதனால்தான் அவரது ஆய்வுப் பார்வை இலக்கியத்தைக் கடந்து மலையக மக்களின் பண்பாட்டு நினைவுகளையும், வாய்மொழி மரபுகளையும், சமூக வரலாற்றையும் ஆவணப்படுத்தும் பணியாக விரிந்தது.
இது எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கான ஒரு பெரிய அறிவுச் சொத்து.
விருதுகள் — ஒரு நீண்ட பயணத்தின் அங்கீகாரங்கள்
அவரது நீண்டகால இலக்கிய மற்றும் சமூகப் பணிகளுக்கு கிடைத்த பல்வேறு விருதுகளும் கௌரவங்களும் அவரது பங்களிப்பின் நிறுவன ரீதியான அங்கீகாரங்களாகும்.
ஆனால், எந்த விருதையும் விட உயர்ந்த விருது ஒன்று இருக்கிறது.
மக்களின் நினைவில் நிலைத்திருப்பது.
அந்த விருதை எந்த நிறுவனமும் வழங்க முடியாது.
அதை காலம்தான் வழங்குகிறது.
அதை மக்கள் மட்டுமே வழங்குகிறார்கள்.
அந்த வகையில் மு. சிவலிங்கம் ஐயா அவர்கள் ஏற்கனவே காலத்தின் மிகப்பெரிய விருதைப் பெற்றுவிட்டவர்.
எனது நினைவுகளில் மு. சிவலிங்கம் ஐயா
எனக்கு மு. சிவலிங்கம் ஐயா ஒரு தொலைதூர இலக்கிய ஆளுமை மட்டுமல்ல.
அவர் எனது ஆசான்; எங்களுடைய மண்ணின் பெருமைமிகு எழுத்தாளர் எஸ். முத்துமீரான் அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர்.
கிழக்கு மண்டலத்தின் கலை, இலக்கிய மரபுகள் மற்றும் அதன் தனித்துவமான படைப்பியல் வடிவங்கள் குறித்து மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பேசக்கூடியவர்.
கிழக்கும் மலையகமும் வெவ்வேறு புவியியல் வெளிகள்.
ஆனால் மனிதர்களின் வலியும், உழைப்பும், பண்பாடும், அடையாளத் தேடலும், இலக்கியக் கனவுகளும் அந்த எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்கின்றன என்பதை அவர் நன்றாக உணர்ந்திருந்தார்.
கடந்த காலங்களில் அவரிடமிருந்து நான் நிறையக் கற்றிருக்கிறேன்.
அவரோடு பயணித்திருக்கிறேன்.
மட்டக்களப்பு சத்துருகொண்டான் இலக்கியச் சந்திப்பு, கொட்டகலை இலக்கியச் சந்திப்பு போன்ற நிகழ்வுகளில் அவரோடு பங்கேற்றிருக்கிறேன்.
தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கு நடுவே, நடுகல்லுக்கு ( சுமைதாங்கி) அருகில் இடம்பெற்ற அவரது ‘பஞ்சம் பிழைக்க வந்த சீமை’ வெளியீட்டு நிகழ்விலும் கலந்துகொண்டிருக்கிறேன்.
அந்த நிகழ்வு எனது நினைவில் ஒரு நூல் வெளியீடாக மட்டும் இல்லை.
மலையக மண்ணின் நடுவே மலையகத்தின் வரலாறே தன்னைத் தானே வாசித்துக்கொண்ட ஒரு தருணமாக அது பதிந்திருக்கிறது.
அவரோடு நீண்ட உரையாடல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.
அவரது அனுபவங்களைச் செவிமடுத்திருக்கிறேன்.
அவரது பார்வைகளோடு உடன்பட்டும், சில இடங்களில் சிந்தித்தும், பல இடங்களில் கற்றும் இருக்கிறேன்.
ஒரு வீடு… ஒரு பல்கலைக்கழகம்…
குறிப்பாக 2016ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில், பேராசிரியர் சே. யோகராசா அவர்களுடனும் நண்பர் அக்கறைப்பற்று நாளீருடனும் அவரது இல்லத்தில் தங்கியிருந்த நினைவு இன்றும் மனதில் பசுமையாக இருக்கிறது.
அப்போது ஐயா அவர்களும் அவர்களது துணைவியாரும் எங்களை விருந்தினர்களாக நடத்தவில்லை.
தங்களுடைய வீட்டுப் பிள்ளைகளைப் போலவே உபசரித்தனர்.
அந்த அன்பில் எந்தப் பாசாங்கும் இருக்கவில்லை.
ஒரு மூத்த எழுத்தாளரின் பெருமிதம் இருக்கவில்லை.
ஒரு அறிவுஜீவியின் தூரமும் இருக்கவில்லை.
அங்கு இருந்தது—
அன்பு.
மனிதநேயம்.
பகிர்வு.
உரையாடல்.
இலக்கியத்தில் உயர்ந்திருந்த ஒருவர், மனித உறவுகளில் இன்னும் உயரமாக இருக்க முடியும் என்பதை அந்த நாட்கள் எனக்குக் கற்றுத் தந்தன.
அவரது வீடு எனக்கு ஒரு வீடாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
அது ஒரு சிறிய பல்கலைக்கழகம்.
அங்கே பாடத்திட்டம் இல்லை.
ஆனால் பாடங்கள் இருந்தன.
இலக்கியம் பற்றிப் பேசினோம்.
அரசியல் பற்றிப் பேசினோம்.
மலையக மக்களின் வாழ்வு பற்றிப் பேசினோம்.
கிழக்கின் கலை மரபுகள் பற்றிப் பேசினோம்.
எழுத்தாளர்கள் பற்றிப் பேசினோம்.
வரலாறு பற்றிப் பேசினோம்.
படைப்பின் பொறுப்பு பற்றிப் பேசினோம்.
மனிதர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவரது குரலில் ஒரு எழுத்தாளனின் கூர்மையும், ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளனின் கவலையும், ஒரு மூத்தவரின் அன்பும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கும்.
அந்த உரையாடல்கள் இன்றும் என்னுள் ஒலிக்கின்றன.
அந்த நினைவுகள் வெறும் கடந்தகாலச் சம்பவங்கள் அல்ல.
எனது இலக்கியப் பயணத்தின் ஒரு அமைதியான பாடசாலை.
‘சிவாமுதம்’ — நினைவைக் கௌரவமாக்கும் தருணம்
அத்தகைய ஒரு பெரும் ஆளுமைக்கு ‘சிவாமுதம்’ எனும் சிறப்பு இதழை வெளியிட்டு, அவரது கலை, இலக்கிய, சமூக, அரசியல் மற்றும் அறிவுசார் பங்களிப்புகளை நினைவுகூர்ந்து வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கிக் கௌரவிக்கப்படுவது பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
மலையக மக்களின் குரலை எழுத்தின் வழியாக பல தசாப்தங்களாகப் பதிவு செய்த ஒருவரை கௌரவிப்பது என்பது ஒரு தனிமனிதரைப் போற்றுவது மட்டும் அல்ல.
ஒரு சமூகத்தின் நினைவைக் கௌரவிப்பது.
ஒரு தலைமுறையின் போராட்டங்களை நினைவுகூர்வது.
ஒரு பண்பாட்டு மரபை அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒப்படைப்பது.
ஒரு எழுத்தாளருக்கு மட்டுமல்ல, அவர் எழுதிய மக்களுக்கும் மரியாதை செலுத்துவது.
அதனால்தான் இந்த நிகழ்வு ஒரு சாதாரண பாராட்டு நிகழ்வாக எனக்குத் தெரியவில்லை.
இது ஒரு இலக்கியக் கடன் செலுத்தும் தருணம்.
மலைகளின் மடியில் பிறந்த ஒரு குரல், இலங்கையின் இலக்கியப் பரப்பைக் கடந்து பல தலைமுறைகளின் நினைவுக்குள் சென்று விட்டது.
அந்தக் குரலை நாம் கேட்க வேண்டும்.
அந்த எழுத்தை நாம் வாசிக்க வேண்டும்.
அந்த வரலாற்றை நாம் ஆவணப்படுத்த வேண்டும்.
அந்த சிந்தனைகளை நாம் விவாதிக்க வேண்டும்.
அந்த மனிதநேயத்தை நாம் தொடர வேண்டும்.
ஏனெனில்—
சில எழுத்தாளர்கள் நூல்களில் வாழ்கிறார்கள்.
சிலர் விருதுகளில் வாழ்கிறார்கள்.
சிலர் வரலாற்றில் வாழ்கிறார்கள்.
ஆனால்,
மு. சிவலிங்கம் ஐயா போன்றவர்கள்
மக்களின் நினைவிலும்,
மண்ணின் மணத்திலும்,
தேயிலை இலையின் பசுமையிலும்,
தொழிலாளியின் வியர்வையிலும்,
இலக்கியத்தின் வரிகளிலும்,
எதிர்கால தலைமுறைகளின் கேள்விகளிலும்
தொடர்ந்தும் உயிர்ப்புடன் இருப்பார்கள்.
மலைகளின் வரலாற்றை எழுதியவருக்கு,
மலைகளின் மக்கள் சார்பில்
எமது அன்பையும் மரியாதையையும்
வாழ்த்துகளாகப் பூத்தூவுவோம்.
சாகித்திய ரத்னா
வாழ்நாள் சாதனையாளர்
மு. சிவலிங்கம் ஐயா அவர்களுக்கு கிழக்கில் இருந்து
இதயம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!
அவரை கௌரவிக்கும் ‘சிவாமுதம்’ சிறப்பு இதழ் வெளியீடும், வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கும் நிகழ்வும் சிறப்புற நடைபெற மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.
மலைகளின் நினைவின் முதுசத்திற்கு
மனமார்ந்த வாழ்த்துப் பூத்தூவல்கள்…!
— இலக்கியன் முர்ஷித்
#முசிவலிங்கம்
#சிவாமுதம்
#மலையகஇலக்கியம்
#மலையகத்தமிழர்
#சாகித்தியரத்னா
#வாழ்நாள்சாதனையாளர்
#தமிழ்இலக்கியம்
#இலங்கைத்தமிழ்இலக்கியம்
#மலையகவரலாறு
#இலக்கியன்_முர்ஷித்
