#முர்ஷித்
என் வீட்டின்
மூடிய கதவுகளுக்குள்
ஒரு பெண்
என் சோர்வுகளை
மௌனத்தால் வருடுகிறாள்
அவள் என் அமைதி.
ஒரு சிறுமி
என் விரல்களைப் பிடித்து
நாளைய உலகத்திற்குள்
என்னை அழைத்துச் செல்கிறாள்
அவள் என் விடியல்.
ஒருத்தி
என் இரவுகளுக்குள்
நிலவாய் வருகிறாள்,
ஒருத்தி
என் இருளுக்குள்
விதையாய் விழுகிறாள்
இருவரும் என் உயிரின் ஒளியாய் மலர்கிறார்கள்.
நான்
வெளியில்
உலகத்தோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன்;
வீட்டுக்குள் வந்ததும்
என் கவசங்களை
கதவோரத்தில் கழற்றிவிட்டு
ஒரு மனிதனாகிறேன்
அவர்களின் அன்பில் கரைகிறேன்.
அவள்
என் சொல்லப்படாத
வாக்கியங்களின்
முற்றுப்புள்ளி;
அவள்
என் எழுதப்படாத
கவிதைகளின்
முதல் வரி.
மகள்
என் நாளையைக் கேட்கவில்லை—
என் விரல்களை மட்டும் கேட்கிறாள்;
அந்தச் சிறிய விரல்களில்
என் முழு எதிர்காலமும்
துடிக்கிறது.
சில இரவுகளில்
இல்லறம்
ஒரு வீடல்ல
இரண்டு இதயங்கள்
ஒரே மௌனத்தை
பகிர்ந்து கொள்ளும்
ஒரு பள்ளிவாசல் போலத் தோன்றுகிறது.
அங்கே
அவள் ஒரு பிரார்த்தனை,
மகள் ஒரு பதில்,
நான்
இன்னும் புரியாத
ஒரு துஆ.
வாழ்க்கை
எனக்குக் கொடுத்த
பெரிய செல்வம்
வங்கியில் இல்லை;
என் பெயரை
அழைக்கும்
இரண்டு குரல்களில்
அது தினமும்
பிறக்கிறது.
மனைவி
என் விழுந்த இடங்களில்
கைநீட்டும் கரம்;
மகள்
என் தொலைந்த நாள்களை
திருப்பிக் கொடுக்கும் வரம்.
அவள் இருந்தால்
வீடு
வெறும் வீடல்ல
வாழ்வு.
மகள் சிரித்தால்
நேரம்
வெறும் நேரமல்ல
பெருநாள்.
அவர்களிருவரும்
என் அருகில் இருக்கும் வரை
நான்
தனிமையைப் பற்றி
எப்படி எழுதுவேன்?
ஏனெனில்
என் இரவுக்கு
அவள் நிலா,
என் பகலுக்கு
மகள் உலா;
என் பாதைக்கு
அவள் துணை,
என் நாளைக்கு
மகள் துணை.
இறைவன்
எனக்காக
வானத்தில்
இரண்டு நட்சத்திரங்களை
வைத்திருக்கவில்லை
என் வீட்டிற்குள்
இரண்டு உயிர்களை
ஒளியாக
வைத்திருக்கிறான்.
அதனால்
என் வாழ்க்கை
ஒரு நீண்ட கவிதை என்றால்,
அதன்
முதல் எழுத்து— அவள்.
அதன்
கடைசி எழுத்து— மகள்.
நடுவில்
நான் இல்லை.
அவர்களுக்கிடையே
துடித்துக்கொண்டிருக்கும்
ஒரு சிறிய
இல்லற இதயம் மட்டுமே.