Showing posts with label கவிதைகள். Show all posts
Showing posts with label கவிதைகள். Show all posts

Sunday, 23 August 2026

புலர்ச்சியின் நிழலில்

புலரும் பகலையும் கடந்து
இரவின் கருமையைத் தழுவி
வழிந்தோடும் நினைவுகள்
உன்னை சாம்பல் நிற 
பூனைக்குட்டியாய் மாற்றி
எனது கனவுகளின் தோட்டத்தில்
மெது மெதுவாய் பதுங்கி
பூக்களின் தேனைத் தேடியலையும் 
 அழகு மிகு பூச்சிகளின் இருப்பை 
என்னில் வெறுமையாக்குகிறது

நிலவொளியில் குளித்த உன் நிழல்
என் இதயத்தில் படர்ந்து
துக்கத்தின் ஓசையை எழுப்பி
அமைதியை கலைத்து விடுகிறது
கனவு அவிழ்ந்து எழுந்ததும்
உன் நினைவுகள் மீண்டும் வந்து
என்னை துன்புறுத்தி, வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

#முர்ஷித்


Friday, 7 August 2026

என் வீட்டில் இரண்டு நிலவுகள்

#முர்ஷித் 

என் வீட்டின்
மூடிய கதவுகளுக்குள்
ஒரு பெண்
என் சோர்வுகளை
மௌனத்தால் வருடுகிறாள்
அவள் என் அமைதி.

ஒரு சிறுமி
என் விரல்களைப் பிடித்து
நாளைய உலகத்திற்குள்
என்னை அழைத்துச் செல்கிறாள்
அவள் என் விடியல்.

ஒருத்தி
என் இரவுகளுக்குள்
நிலவாய் வருகிறாள்,
ஒருத்தி
என் இருளுக்குள்
விதையாய் விழுகிறாள்
இருவரும் என் உயிரின் ஒளியாய் மலர்கிறார்கள்.

நான்
வெளியில்
உலகத்தோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன்;
வீட்டுக்குள் வந்ததும்
என் கவசங்களை
கதவோரத்தில் கழற்றிவிட்டு
ஒரு மனிதனாகிறேன்
அவர்களின் அன்பில் கரைகிறேன்.

அவள்
என் சொல்லப்படாத
வாக்கியங்களின்
முற்றுப்புள்ளி;
அவள்
என் எழுதப்படாத
கவிதைகளின்
முதல் வரி.

மகள்
என் நாளையைக் கேட்கவில்லை—
என் விரல்களை மட்டும் கேட்கிறாள்;
அந்தச் சிறிய விரல்களில்
என் முழு எதிர்காலமும்
துடிக்கிறது.

சில இரவுகளில்
இல்லறம்
ஒரு வீடல்ல
இரண்டு இதயங்கள்
ஒரே மௌனத்தை
பகிர்ந்து கொள்ளும்
ஒரு பள்ளிவாசல் போலத் தோன்றுகிறது.

அங்கே
அவள் ஒரு பிரார்த்தனை,
மகள் ஒரு பதில்,
நான்
இன்னும் புரியாத
ஒரு துஆ.

வாழ்க்கை
எனக்குக் கொடுத்த
பெரிய செல்வம்
வங்கியில் இல்லை;
என் பெயரை
அழைக்கும்
இரண்டு குரல்களில்
அது தினமும்
பிறக்கிறது.

மனைவி
என் விழுந்த இடங்களில்
கைநீட்டும் கரம்;
மகள்
என் தொலைந்த நாள்களை
திருப்பிக் கொடுக்கும் வரம்.

அவள் இருந்தால்
வீடு
வெறும் வீடல்ல
வாழ்வு.

மகள் சிரித்தால்
நேரம்
வெறும் நேரமல்ல
பெருநாள்.

அவர்களிருவரும்
என் அருகில் இருக்கும் வரை
நான்
தனிமையைப் பற்றி
எப்படி எழுதுவேன்?

ஏனெனில்

என் இரவுக்கு
அவள் நிலா,
என் பகலுக்கு
மகள் உலா;
என் பாதைக்கு
அவள் துணை,
என் நாளைக்கு
மகள் துணை.

இறைவன்
எனக்காக
வானத்தில்
இரண்டு நட்சத்திரங்களை
வைத்திருக்கவில்லை

என் வீட்டிற்குள்
இரண்டு உயிர்களை
ஒளியாக
வைத்திருக்கிறான்.

அதனால்
என் வாழ்க்கை
ஒரு நீண்ட கவிதை என்றால்,

அதன்
முதல் எழுத்து— அவள்.
அதன்
கடைசி எழுத்து— மகள்.

நடுவில்
நான் இல்லை.

அவர்களுக்கிடையே
துடித்துக்கொண்டிருக்கும்
ஒரு சிறிய
இல்லற இதயம் மட்டுமே.

Wednesday, 5 August 2026

புலம்பெயர்தல்



துயரத்தின் மீதான 
பாடல்கள்
வழிந்தோடும்
தெருக்கள்.

புகை.
பனி.

புலரியின்
முதல் மூச்சில்

என் ஆத்மா
தன்
காலணிகளைக் கழற்றி
நடக்கத் தொடங்குகிறது.

ஒவ்வொரு விடியலும்
ஒரு பிறப்பு அல்ல—

நேற்றைய
என்னிடமிருந்து
ஒரு
புலம்பெயர்தல்.

— முர்ஷித்

Tuesday, 4 August 2026

ஜன்னலறைக்குள் ஒரு பிரபஞ்சம்

#முர்ஷித்

அறைச்சுவர்களில் வரையப்பட்ட காடு
பச்சை இரவை
உதிர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

மெல்லிய குளிரின்
விரல்களால்
திறக்கப்படும் கதவு,

அறைக்குள்
ஒரு நிலவை
மலரவிடுகிறது.

தனிமையோடு
நீண்ட காலம்
சஞ்சரிக்கப் பழகிய
என் மனம்,

ஒரு கவிதையின்
மூச்சில்
தன்னை நிரப்பிக்கொள்கிறது.

அப்போது
புனைவு
புனிதத்தின்
நெற்றியில்
முத்தமிடுகிறது.

ஜன்னலின்
நாற்கர வானத்தில்
சிறைப்பட்டிருந்த
நட்சத்திரங்கள்,

ஒவ்வொன்றாக
என் ஆன்மாவின்
பூட்டுகளைத்
திறந்துவிடுகின்றன.

வாசிப்பு—
ஒரு புத்தகத்தைத்
திறப்பதல்ல;

தன்னை
மூடிக்கொண்டிருந்த
பிரபஞ்சத்தை
திறப்பது.

இயற்கையை
வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு

ஒவ்வொரு இலையும்
ஒரு வேதம்,
ஒவ்வொரு காற்றும்
ஒரு துஆ,
ஒவ்வொரு மழைத்துளியும்
இறைவனின்
கையொப்பம்.

பிறகு
பிரபஞ்சம் என்பது
வேறொன்றுமல்ல—

இயற்கை
தன்னையே
வாசித்துக்கொண்டிருக்கும்
ஒரு முடிவற்ற
கவிதை.

வாருங்கள்...
அனுபவிக்க அல்ல—
கரைந்துபோக.

Sunday, 24 May 2026

மனிதனின் உள்ளம்..

#முர்ஷித் 

மனிதனின் உள்ளம் கடலைப் போன்றது.

அலைகள் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன —
சினமாக உயர்கின்றன, சோர்வாக தாழ்கின்றன,
கரையில் நிற்பவர்களை வியக்க வைக்கின்றன.
ஆனால் கடலின் உண்மை
அதன் மேற்பரப்பில் இல்லை.

ஆழத்தில் தான் ஒளி புகாத இடங்களில்
வண்ணமிழந்த பவளங்களும்,
பெயரிடப்படாத உயிரினங்களும்,
யாரும் தொடாத பொக்கிஷங்களும் தூங்குகின்றன.

அந்த ஆழம் தான் அவன் உண்மையான அடையாளம் 
அவன் காயங்கள், அவன் கனவுகள்,
அவன் யாரிடமும் சொல்லாத தனிமை,
அவன் வார்த்தைகளுக்கு வராத அன்பு.

ஆனால் மனிதன்
தன் அலைகளையே கண்ணாடியாக வைத்துக்கொண்டு
தன்னையே புரிந்துகொண்டதாக நம்புகிறான்.

உள்ளே இறங்க பயப்படுகிறான் 
ஏனென்றால் ஆழத்தில் இறங்குவது
இருளை சந்திப்பது மட்டுமல்ல,
தன்னையே சந்திப்பதும் தான்.

தன்னை அறிவதை நாளை செய்யலாம் என்று
ஒத்திப்போடும் போதெல்லாம்,
கடல் சற்று அமைதியாகிறது.

அமைதி என்பது காலி இல்லை 
அது நிரம்பிய மௌனம்.

ஆனால் அவன் கேட்பதில்லை.

இப்படியே,

அலைகளை எண்ணிக்கொண்டே,
ஆழத்தை தொடாமலே,

வாழ்க்கையும் தீர்ந்து விடுகிறது.

சில மனிதர்களின் முழு வாழ்க்கையும்
தங்களுக்கே அறிமுகமாகாமல் கடந்து போகிறது.

அதுதான் உலகின் மிகப்பெரிய தனிமை.

#Motivation #Inspiration #ThoughtOfTheDay #LifeQuotes #DailyWisdom #ExplorePage #Reels #viralquotes

Friday, 1 December 2023

ஏதோ ஒன்று

முற்றுவைத்த
வார்த்தை ஒன்று   
தனிமையை போர்த்திய படி
மயான அமைதியின் தெருவில் 
நடக்கிறது

இரவின் நுரைத்த கரைகளில் 
ஓடி விளையாடும் பாதங்களைப் போல
என் மனத்தின் திரைகளில் 
கவிதையின் வடிவில் ஏதோ ஒன்று  
வளர்கிறது

#முர்ஷித்

Saturday, 14 October 2023

கனவு

ஓர்
சன்னக்குரலில்
ஊமைக் கனவுகளை
மொழிமாற்றம்
செய்துகொண்டிருக்கிறேன்
முகாரிராகப்பாடலை போல

ஓர்
தெருப்பாடகனின்
கீதாஞ்சலியில்
நனைந்து கொண்டிருக்கிறது
தனிமை வடிவில்
கனவு

#முர்ஷித்
02.10.2023


சற்றே தள்ளி நில்லுங்கள்

படுக்கையறைக்குள் நுழைந்த
நிழலின் நிற நாய்க்குட்டியொன்று
கவிதைகளுக்குள்
வாலாட்டுகிறது
கவிதைகள்
தனிமையை போர்த்தியபடி 
அமைதியின் வழியில் 
நடக்க முனைகிறது
இப்போது அந்த நாய் 
குரைக்க ஆரம்பித்துவிடலாம் 
சற்றே தள்ளி நில்லுங்கள் 
சிலவேளை 
கடித்தும் விடலாம்

#முர்ஷித்
12 Oct 2015

நானில்லை

முர்ஷித்

சருகென உதிரும் இரவில் 
சாய்ந்து கிடக்கிறேன். 
இரவை உருட்டி விளையாடும் 
உனது நினைவுகள் 
பேய்க்காற்றின் 
வேடம் தரித்திருக்கிறது.
இரவோடு இரவாக
சருகோடு சருகாக
எனது வாழ்வின் கூறுகள்
பந்தாடப்படுகிறது
விதியின் விடியல் என்னை
ஒரு துப்புரவுத் தொழிலாளியின் கைகளில் சிக்கவைத்து 
குப்பை கிடங்கிற்கு 
அனுப்பி வைக்கிறது
இத்தனைக்கும் 
நீங்கள் நினைக்கும் குப்பை 
நானில்லை

14 Oct 2021


பாலஸ்தீன சிறார்களின் உதடுகளில் புன்னகையை மலரச்செய்திடு

ஓ, இறைவா! 
பாலஸ்தீன சிறார்களின் 
உதடுகளில் புன்னகையை 
மலரச்செய்திடு.

ஓ, இறைவா!..
பாலஸ்தீன சிறார்களின் 
நிம்மதியான தூக்கத்தை பறித்த 
சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாளர்களை, 
எங்கள் பிரார்த்தனையை கொண்டு சப்பித்துப்பிய வைக்கோலாக 
ஆக்கிவிடு.

Tuesday, 1 September 2015

இரண்டு உள்ளே.. இரண்டு வெளியே.. ஒன்று மட்டும் மேலே..


முர்சித் முகம்மது


பாவங்களால் கட்டப்பட்ட

ஆலயங்களின்
வாசல்களில்
யாசகம் கேட்கின்றன
நன்மைகள்
..
..
முற்றுப்புள்ளிகளுக்குள்
முற்றுகை செய்கின்றன
ஆயிரம் கேள்விக்குறிகள்
..
..
எனது நித்திரைகளுக்குள்
ஒரு சிலந்தி
வளர்ந்திருக்கவேண்டும்
அழகழகாய் கனவுகளை
பின்னுகின்றதே
..
..
ஓநாய்களின் மேய்ச்சலில்
புல்வெளியின் பனித்துளிகள்
ஆவியாகியிருக்ன்றன
..
..
தண்ணீர்த்தொட்டிக்கு
ஒப்பனை செய்கிறது

நிலவு
..
..
-முர்சித்-

நான் என்ன செய்வேன்?.



கொழுத்து வளர்ந்து கொடி கட்டாமல்
பறந்துகொண்டிருக்கிறது-ஓர்

ஓயாத ஒட்டுண்ணியின் ராஜ்ஜியம்!..
எனது விரல்களின் நாட்டியத்தில்,
தினமும் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது
ஒட்டுண்ணியின் பட்டறைப் புகைச்சல்!..
எனது துளிர்த்தல்,பூத்தல்,
காய்த்தல் எல்லாம் சிறைப்பட்டுக்
கிடக்கின்றனஒட்டுண்ணியின் மறுத்தலில்!..
என்னில் நிழல் தேடி
ஒதுங்குவோருக்கு நான்
என்ன செய்வேன்?
எனக்கான தென்றல்
என்னை கட்டித்தழுவும்போதும்
எனக்கான மழை
என்னை தூய்மைசெய்யும்போதும்
இந்த ஒட்டுண்ணியின்
இறுக்கம் இருக்கப்போவதில்லை
எனது புதுத்தளிர்கள் பலநூறு
கிளைகள் செய்யும்போது
என்னில் ஆயிரம் ஆயிரம்
பறவைகள் அடைக்களம் பெறலாம்!..
ஊருக்கே நிழல் இறைவன்
என்னுள் சமைத்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறான்
.
-முர்சித்- 

Sunday, 7 September 2014

மலைக்காட்சி
















பச்சை போர்த்திய மலைகள்!..-நன்றாய்
இச்சை ஊட்டிய மலர்கள்!..
பிச்சை கொட்டிய அருவி!..-அழகாய்
கச்சை கட்டிய குறவர்!..

கட்டையோரம் ஊரும் அட்டை-கண்டேன்

அட்டையில் தீட்டா ஓவியமாய்!..

மலையூர் செல்லும் நரைமேகங்கள்-நன்றாய்
கலையூர் கொள்ளை கொண்ட திரவியமாய்!..

பாம்பாட்டம் ஆடிவரும் ஆறுகள்-பார்த்து
தெம்பூற்றாய் தேறிவந்தது உள்ளம்!..
கொம்புத்தேன் வழிந்தோடிய விழியில்-இனிமை
கொவ்வைக்கனியாய் கனிந்து நின்றது மனசு!..

காலைப்பனி காதலனை மடிதாங்கும்-நன்றாய்
காதலிப்புல் நுனி சாயும்!..
காமக்கதையை படித்து முடித்து-அதிகாலை
சிந்திய கண்ணீர்; அமுதப்பன்னீர்!..

பனியை மோரும் குதிரை-உற்று
குதியை கீறும் குளிரால்!..
மதியில் ஊறும் கவிதை-சற்று
உயிரில் உரசும் எழிலால்!..

தாவரங்கள தாங்கிய பட்சிகள்-பச்சை
பூமரங்கள் சிந்திய தேன் துளிகள்!..
கொடிமரங்கள் பற்றிய கொழுகொம்பு-கொழு
பொடிவைக்கும் அழகின் அலைவரிசை!..

இத்தனையும் அத்தனையாய் பத்திரமாய்-கண்டேன்
இன்பத்தின் அத்வைத பாத்திரமாய்!..
நுவரெலிய பயணத்தில்-நான்
மலை ஏறிய பேரூந்தில்!...

 மு.அ.மு. முர்சித் (இலக்கியன்)

காதல்!
















காதல்!-என்ற
மூன்றெழுத்துக்குள் முழு
பிரபஞ்சமேயடங்கி கிடக்கிறது!..

காதல்! தான்
உயிருக்கான அத்தாட்சி!..
உணர்வுகளுக்கான அரிச்சுவடி!..

எரிமலை குமுறுகிறதா?
'காதல்!..' என்ற சொல்லை
காற்றில் தூதுவிடுங்கள்-அது
பனிமலை ஆகிவிடும்!..

சூரியனில் ரோஜா
நட வேண்டுமா?..
காதலை நீராக்குங்கள்!..
காதலை உரமாக்குங்கள்!..

ஓராயிரம் ஆண்டுகள் செய்த
தவவலிமை கூட ஓர் நொடியில் 
பஸ்பமாகிவிடுகிறது!..
காதல் பார்வையில்!..

காதல்!
ஆக்கவும் செய்கிறது!..
காதல்!
அழிக்கவும் செய்கிறது!..

காதலில் தான்
உலகம் பிறந்தது!..
காதலால் தான்
உலகம் இறக்கயிருக்கிறது!..

 மு.அ.மு. முர்சித் (இலக்கியன்)

Tuesday, 26 August 2014

கண்ணீர் மடல்...



உலகில் காதலர்கள் எல்லாம்
பேசிக்கொள்ளும் ஒரே மொழி
மௌனம்!..


நீ கண் அசைத்தால்
இடிந்து போகிறது
என் இதயம்!..

என் இரவுகளுக்கு
தானம் செய்கிறேன்
உன் நினைவுகளை!..

என் கண்கள்
பேசும் பாசை
உனக்கு புரிகிறதா?..

என் விழிகள் வரைகிறது
ஆயிரம் மடல்கள்
உனக்காகவே!..

புதிதாய் மலர்கிறது
என் கண்கள்
உன்னை காணும் போதெல்லாம்!..

கனவுகளை மட்டும் ஓட விட்டு
என் கண்களை
திருடிக் கொண்டாய்!..

என் கனவில்
அஞ்சலிட்ட கடிதம்
உன்னை வந்து சேர்ந்ததா?..

என் கண்கள்
அடிக்கடி பிரசவிக்கிறது
கண்ணீரை மட்டும் தான்!..

* மு.அ.மு முர்சித் (இலக்கியன்)*



முதுமை


மன மலரில்
தேன் ஊறுகிறது...
தேக வேரில்
தண்ணீர் ஏருகிறது...
முதுமை!
தகமை!
முதுமை!
அறிவின் முதிர்ச்சி!

கல்விச்சோலையில்
தென்றலாய் உலாவியபோது
பட்டமும் பதவியும்
இரு கண்களாய் கிடைத்தன!..
செல்வமும் கௌரமும்
வாழ்வின் தூண்களாய்
நிலை நிறுத்தின!..
இப்படி...
இப்படி...
அழைப்பிதல் தந்து
அழைத்துச்சென்றது முதுமையிடம்...

போசாக்கான உணவுக்குளத்தில்
குளித்தபோது
ஆரோக்கியம் பளிச்சிட்டது!..
பால்,பழங்கள்,
தாணியங்கள்,தாவரங்கள்
உண்டபோது
நோய்கள் பயந்தோடின
நெருங்காமல் 
அவை மாண்டன!..

அழகான கவிதைபோல்
மனைவி!..
முத்து பூத்தாற்போல்
இரு பிள்ளைகள்!..
சொத்தாக வித்தாக
வாழ்வின் சத்தாக
கல்விப்பால் ஊட்டி
நல்ல நிலை செய்தபோது
அமைதி வெளியில்
சிறகு முளைத்து பறந்தேன்!..

கற்கண்டு வாழ்க்கையில்
தித்திப்பு கரந்தேன்!...
முதுமை மாணிக்கமானது
பட்டை தீட்டதீட்ட!..
முதுமை முழுமையானது..
மகிழ்ச்சி ஊறஊற!..

வாழக்கை சாலையின்
ஓரத்தில் வந்து நின்றபோது
பௌர்ணமி கொண்டது 
என் முதுமையில்
கல்வியால் வென்றேன
என் ஆயுளை!..

('தேசிய முதியோர் வாரம்-2010' யில் நிந்தவூர் பிரதேச செயலக போட்டியில் வெற்றி பெற்றது)

*மு.அ.மு முர்சித் (இலக்கியன்)*

Saturday, 10 May 2014

அன்னை





















அன்பு,பாசம்,
அரவணைப்பு,பாதுகாப்பு
இவை எல்லாம்
அன்னை என்ற சொல்லின்
அவதாரங்கள்!..

அன்னை!
பத்து மாதங்கள் தான்
கருவறையில் சுமந்தாள்!..
ஆயுள்வரை-தன்
நெஞ்சறையில் சுமக்கிறாள்!..

உனக்கு ஓர்
தீங்கு நிகழ்கிறதா?
உயிரிருந்தும் உயிரற்று
போகிறாள்
அன்னை!..

உலகை
அறிமுகம் செய்தவர்
தந்தையாகலாம் ...
தந்தையை தந்தவள்
அன்னைதான்!..

அன்னை!
ஓர் முத்தம் இடுகிறாள்
ஆயுளோ.. 
தூய்மையடைகிறது!..
ஆறிவை சலவை செய்கிறாள்
உனக்கு
நிலாக்காட்டி சோறூட்டிய போது!..

அன்னை தான்-உன்
நன்மை!..

அன்னையை
அபிசேகம்செய்யுங்கள்.. 
அன்பால்!.. -ஆயுள் முழுதும்
அழகு செய்யுங்கள்...
ஆதரவால்!..

அன்னை தான்-உன்
நன்மை!..

*இலக்கியன் மு.முர்சித்*

Tuesday, 6 May 2014

தர்மம்













பத்து ரூபா
கொடுக்காத நீ
நாளை
தொலைப்பாய்
பத்துஆயிரம் ரூபாவை!..

உனது தலையை
நீ
காக்கவில்லை
காக்கிறது தர்மம்!..

கொடுப்பதற்காக
நீளுகின்ற உனதுகை
சாவியாக மாறும்
சுவனக்கதவை 
திறப்பதற்கு!..

ஏழைகளின் கண்ணீரை
தொடைக்கின்ற
உனது தர்மம்.
உன்வீட்டுக்கு
அழைத்து வருகிறது
சந்தோசத்தை!..

உலோபியின்
செல்வத்திற்கு
உயிர் இல்லை!..
உனது செல்வம்
உயிர் பெருகிறது!..
தர்மம்
செய்யச்செய்ய....

நீ பாழுங்கிணறு
ஆகிறாய்
தர்மம் 
செய்யாதுதபோது!..

நீ
மழைபோன்று
ஆகிறாய்
தர்மம்
செய்கிறபோது!..

உனது
தர்மங்கள்
சிப்பியில் விழுகிற
நீர்த்துளி போல
மறுமையில் விளைந்திடும்
நல் முத்துக்களாய்!..

இருக்கும்போது
இல்லை என்று 
சொல்லிவிடாதே..
நீ
மனிதன் இல்லை என்று 
சொல்லிவிடும்-அது!..

தர்மம்
ஆயிறம் வணங்களையும்
விடப்பெரியது!..

தர்மம் செய்!
பெரும் தாகத்துடன்!..
பெரும் தேடலுடன்!..


*இலக்கியன் மு.முர்சித்*

Saturday, 3 May 2014

இயற்கை

















இறைவன் சொல்கிறான்
இயற்கை மூலம்
நான் பேருண்மை என்று!..

வானம் குடை!..
பூமி பூத்துக்கிடக்கிறது
அதற்குள்!..

பூமிக்கு உயிருண்டு என்பதை
நிரூபிக்கின்றன
தாவரங்கள்!..

பூமி
புன்னகைக்கின்றது
ஆஹா பூக்கள் மூலம்!..

கடல்,ஆறு,அருவி,ஏரி
மழைபடைத்த
வளங்கள் இவை!..

கார் மேகம்
கரைந்து கரைந்து
பூமியில் இறங்குகிறது
மழையாக!..

விருச்சங்களின் மகாநாடு
காடு!..-அது
மிருகங்கள்,பறவைகளின்
கூடு!..

இயற்கை எழுதிய 
மிக அழகான கவிதை
உயிரினங்கள்!..

இயற்கை!
வரம் எமக்கு..

மனிதா!
நீ இயற்கை!..

நீ
இயற்கையை சிதைக்கிறாய்!
உன்னை நீயே
சிதைக்கிறாய்!

இயற்கையை 
நேசி-நீ
புனிதனாவாய்!..

இலக்கியன் மு.முர்சித்

செம் மொழி















வார்த்தைப்பூக்களுக்கு 
வசந்த காலம்!..
பேனை முற்களில்
கவி பூக்கள் மலர்ந்தபோது!..

தேனீக்களின் தேர்வலம்!
காகித நிலவில்
தேன் ஊற்று 
கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது !.. 

மொழி மாநாட்டில்
'தமிழ்'
பௌர்ணமி தேன் கூடு!..

மொழி!
என்ற சொல் இனிக்கிறது -அதை
உச்சரிக்கும் போது!..

நாவும் புனிதமடைகிறது
தமிழ் எழுத்துகளில்-அது
உயிர்க்கும்போது!..

செம் மொழி!..
நம் மொழி!..
தொன் மொழி!..
பொன் மொழி!..
தமிழ் மொழி..
வாழிய வாழிய..
பெரு மொழி..
வாழிய வாழியவே....

*இலக்கியன் மு.முர்சித்*