ஜன்னலறைக்குள் ஒரு பிரபஞ்சம்

#முர்ஷித்

அறைச்சுவர்களில் வரையப்பட்ட காடு

பச்சை இரவை

உதிர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

மெல்லிய குளிரின்

விரல்களால்

திறக்கப்படும் கதவு,

அறைக்குள்

ஒரு நிலவை

மலரவிடுகிறது.

தனிமையோடு

நீண்ட காலம்

சஞ்சரிக்கப் பழகிய

என் மனம்,

ஒரு கவிதையின்

மூச்சில்

தன்னை நிரப்பிக்கொள்கிறது.

அப்போது

புனைவு

புனிதத்தின்

நெற்றியில்

முத்தமிடுகிறது.

ஜன்னலின்

நாற்கர வானத்தில்

சிறைப்பட்டிருந்த

நட்சத்திரங்கள்,

ஒவ்வொன்றாக

என் ஆன்மாவின்

பூட்டுகளைத்

திறந்துவிடுகின்றன.

வாசிப்பு—

ஒரு புத்தகத்தைத்

திறப்பதல்ல;

தன்னை

மூடிக்கொண்டிருந்த

பிரபஞ்சத்தை

திறப்பது.

இயற்கையை

வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு

ஒவ்வொரு இலையும்

ஒரு வேதம்,

ஒவ்வொரு காற்றும்

ஒரு துஆ,

ஒவ்வொரு மழைத்துளியும்

இறைவனின்

கையொப்பம்.

பிறகு

பிரபஞ்சம் என்பது

வேறொன்றுமல்ல—

இயற்கை

தன்னையே

வாசித்துக்கொண்டிருக்கும்

ஒரு முடிவற்ற

கவிதை.

வாருங்கள்...

அனுபவிக்க அல்ல—

கரைந்துபோக.